Historie
van de Akita.
De Akita was de eerste van zeven rassen
die behoren tot het Nationaal Erfgoed van Japan.
Het is alweer 60 jaar geleden dat de
Akita is uitgeroepen tot Nationaal Monument van Japan, dit gebeurde in juli
1931.
De Akita was alleen bekend bij de
plaatselijke bevolking rond Odate in het Tohoku District.
De naam Akita is toen ontstaan, en het
was toen een zuiver ras.
Op 4 oktober 1932 schreef een journalist
het ware verhaal ven Hachiko in de Asahi Shinbun.
De naam Akita kreeg bekendheid in het
gehele land, zo ook het ras Akita.
Het begin van WO-2 was in 1939, dit
resulteerde in een tijdelijke bescherming van de Akita.
De oorlog eindigde in 1945 en resulteerde
in een groeiende belangstelling.
Akita verenigingen werden weer actief of
werden opgericht.
Dit leidde tot een groter wordende groep
die het ras bekendheid bracht.
Dit leidde weer tot het houden van
hondententoonstellingen.
Akita –Inu Hozonkai (AKIHO) werd
opgericht in 1927 in Odate.
Nihon ken Hozonkai (NIPPO) in 1928 in
Tokio en Akita–inu Kyokay (AKIKYO) en Akita-inu Hozon Kyokai werden beide
opgericht in WO-2
De Japanse Kennelclub (JKC) heeft de
Akita in 1948 geregistreerd, en in1981 werd een club opgericht binnen de JKC om
de Akita bekendheid te geven.
Het grote probleem was het ontbreken van
een officiële standaard, alle organisaties hadden hun eigen standaard, hoewel
de verschillen minimaal waren.
In Europa en Amerika nam het aantal
honden schrikbarend toe, er werden steeds meer tentoonstellingen gehouden.
In Japan, het moederland van de Akita,
zijn de tentoonstellingen minder in aantal.
Er is wel een serieus probleem ontstaan,
de Amerikaanse versie van de Akita verschilt duidelijk van de oorspronkelijke
Japanse versie.
In december 1996 had de JKC een speciale
Akita show georganiseerd in Saitama prefectuur, welke gevolgd werd door het
Eerste Wereld Congres voor Akita’s in Tokio.
Ruim 30 afgevaardigden uit de gehele
wereld waren deze avond bijeen.
Het hoofdthema van die avond was de
discussie over de verschillen van de Akita.
De JKC is lid geworden van de FCI
(Federatie Kynologie Internationaal) in 1963, de FCI is een internationale
organisatie van de 67 aangesloten landen.
Dit heeft er uiteindelijk toe geleid dat
op 01-01-2000 de rassenscheiding heeft plaats gevonden
De Amerikaanse Akita is een apart ras
geworden, de Great Japanese Dog, inmiddels de American Akita geheten en de
oorspronkelijke Akita heet Akita
De wortels van de Akita liggen in Odate
stad en is gelegen in Akita Prefectuur.
In de 18 eeuw werden gedomesticeerde
honden gebruikt voor honden gevechten.
Na de Meiji periode in 1868 waren honden
gevechten een publieke gebeurtenis en er waren een groot aantal honden in
Odate.
Er waren diverse namen voor deze honden,
Odate-inu en Kazuno-inu, ook bekend als de Nambu-inu, ook wel bekend als de
Regio Hond.
De honden die gebruikt werden voor de
hondengevechten waren de Kuwae-inu en de Kuriya-inu, en de honden die gebruikt
werden voor de jacht stonden bekend als de Matagi-inu, deze honden leken veel
op elkaar.
Zij zijn de voorouders van de heden
tendaagse Akita.
De “Rouken (oude hond) Graf Legende” van
de Kuzuhara communie is van generatie op generatie doorgegeven.
Het is het verhaal van een trouwe hond.
Matagi Satoroku, een resident van Kusaki
in Nambu-han was een jager, gelicenceerd door Daizendayuu Nobunao, de heer van
Nambu.
Op een dag was Matagi aan het jagen, maar
was zijn jachtlicentie en grenspapieren vergeten om door de andere streken te
trekken.
Hij werd gevangen genomen en vast gezet,
Shiro zijn jachthond kon niet begrijpen wat er aan de hand was.
Hij ging regelmatig naar zijn eigenaar
als de bewaking even uit zicht was, na lang en rustig communiceren begreep
Shiro dat zijn baas in grote problemenwas.
Op een lege maag en zeer hongerig trok
Shiro over de bergen en velden richting huis, alwaar de vrouw van zijn baas de
jachtlicentie aan Shiro gaf, en nadat Shiro gegeten had spoedde hij zich weer
naar de gevangenis, helaas was hij te laat, zijn baasje was al geëxecuteerd.
De geschiedenis van de Akita is ongeveer
4000 jaar geleden begonnen, afgaande van de vondst van een hondenskelet in het
noorden van Japan, terwijl de eerste echte getuigenissen over het bestaan van
de Akita dateren van ongeveer 300 jaar geleden, vanaf het begin van de
Edo-periode (1616-1868). Japanse deskundigen zijn het er over eens dat de
voorvaderen van deze hond chinees moet zijn.
De Matagi-inu heeft in de 8
eeuw in het berggebied rond Odate bestaan, hier was het ras zuiver gebleven, de
Matagi was een voortreffelijke jachthond op beren, wilde zwijnen en ander groot
wild.
Rond 1700 kreeg shogun Tsunayoshi
belangstelling voor deze honden, er werd snel een wet uitgevaardigd waarbij het
verboden was een hond te verwonden of te doden, en dat op straffe van
gevangenisstraf of…..ter dood veroordeling.
Vanaf die tijd werd de Akita geassocieerd
met religieuze feesten.
Sommige Akita,s kregen hun eigen huis met
bedienden, er wordt zelfs verteld dat een shogun 530.000m2 van zijn land aan
zijn honden had geschonken.
Deze Gouden Tijden eindigden met de
Meiji-periode(1868-1912 en de opkomst van de honden gevechten, die werden
georganiseerd om de krijgslust van de samoerai te stimuleren. Voor deze honden
gevechten werden de Tosa-inu, een afstammeling van de Kochi gebruikt. Maar deze
honden die speciaal met dit doel was gekruist met onder andere Bulldogs, Duitse
Doggen, St.Bernhardhonden en Mastiff's kregen al gauw de Akita tegenover zich
in de vechtring.
Deze rassen werden weer met elkaar
gekruist.
Sommige
nakomelingen werden Shin Akita (nieuwe Akita) genoemd.
Het klakkeloos kruisen van de rassen
veroorzaakte een ware degeneratie van het ras.
In 1910 werden de honden gevechten verboden,
maar het lot sloeg opnieuw toe in de vorm van een ingevoerde hondenbelasting,
waardoor duizenden honden werden afgeslacht, en daar kwamen nog eens ontelbare
slachtoffers van een andere ramp –hondsdolheid- bij.
Pas tegen 1930 namen de Japanse
autoriteiten maatregelen door de Akita op de lijst van Nationaal Erfgoed te
zetten.
Edelman Ichinoseki ging aan de slag om de
Akita van weleer te doen herleven, er ging onmiddellijk een uitvoer verbod van
deze honden van kracht.
Er werd zo selectief gefokt, dat binnen
de kortste keren het oorspronkelijke type weer terug was, het type waar
generaal Tsunayoshi langer dan 200 jaar geleden zo trots op was.
Helaas werd alles in een keer teniet
gedaan door het uitbreken van de Tweede Wereld oorlog.
Ook de Akita moest er aan geloven,
vanwege zijn eetbare vlees en warme vacht.
In 1946 bestonden er nog maar enkele
exemplaren van het eens zo geliefde ras.
En weer was Ichinoseki het ,die stiekem
een paar mooie honden verborgen hield, om direct na de oorlog het ras nieuw
leven in te blazen.
Tegelijkertijd kruiste een zekere Ito
Akita inu teven met een Duitse herdershond, en verkocht de resultaten daarvan
heel duur aan Amerikaanse soldaten.
Op die manier kwam de “Akita inu” in de
Verenigde Staten terecht.
Deze variant had zich snel verspreid, en
beide lijnen stonden naast elkaar in de showringen op de tentoonstellingen.
Hieraan is op 01-01-2000 doormiddel van
de rassenscheiding een einde gekomen.
De Akita is geen onbekende op
hondenshows, mar de ingeschreven aantallen zijn zeker niet hoog.
De hedendaagse Akita heeft een groot
traject doorlopen, met veel ups en downs, wat op de volgende foto’s duidelijk
te zien is.
